 |
 |
|
|
Pogotowie matematyczne O autorze Kontakt Podstawowe wiadomości: Historia matematyki Historia w Polsce Wzory Twierdzenia Definicje Wybitni matematycy polscy Wybitni matematycy zagraniczni Podstawowe działy matematyki Wybrane zagadnienia matematyczne: Indukcja matematyczna Równanie i nierówność kwadratowa Funkcja wykładnicza Funkcja logarytmiczna Badanie przebiegu zmienności funkcji Rachunek prawdopodobieństwa ROZRYWKA Aktualności ze świata nauki Ciekawe strony Zadania i zagadki Wydawnictwa Ciekawe informacje Gry logiczne INNE Finanse |
UBEZPIECZENIA PRZEZ INTERNET Ubezpieczenia to jedna z dziedzin mojej aktywności, w której matematyka i logiczne myślenie na pewno się przydają. Jako agent ubezpieczeniowy polecam Wam ubezpieczenia direct, czyli ubezpieczenia przez internet. Jeśli potrzebujesz ubezpieczyć: - samochód (OC, AC, NNW) - mieszkanie, dom lub ruchomości domowe - wyjazd turystyczny wejdź na moją stronę: i wykup polisę nie wychodząc z domu. Składkę zapłacisz przelewem lub kartą. Ubezpieczenia direct to przyszłość ubezpieczeń! Nie trać czasu na chodzenie po agencjach, a poza tym są to ubezpieczenia najtańsze. Powodzenia!
Archimedes Ur. ok. 287r, zm. ok. 212r p.n.e. Grecki fizyk i matematyk, wynalazca, jeden z największych uczonych starożytności. W czasie II wojny punickiej kierował obroną Syrakuz, po zdobyciu miasta przez Rzymian - zabity. Uważany za twórcę statyki i hydrostatyki (zasada dźwigni, prawo Archimedesa - "na każde ciało zanurzone w płynie działa siła skierowana pionowo do góry równa ciężarowi płynu wypartego przez to ciało i przyłożona w jego środku geometrycznym"), prekursora rachunku całkowego (oblicznie powierzchni i objętości metodą exhaustii). Pierwszy podał przybliżoną wartość liczby  , wynalazł wielokrążek, machiny obronne, przenośnik ślimakowy, śrubę bez końca.
Przypisuje mu się również budowę planetarium, zwierciadeł kulistych oraz konstrukcję zegara wodnego i organów wodnych. Diofantos (2 poł. III w.?) Matematyk grecki działający w Aleksandrii. W ocalałych 6 księgach jego dzieła "Arithmetika" znajdują się zagadnienia dotyczące równań algebraicznych, głównie poświęcone problemowi znajdowania dodatnich wymiernych rozwiązań nieoznaczonych. Euklides Ur. ok. 365r, zm. ok. 300r p.n.e. Grecki matematyk i fizyk. W dziele "Stoicheia geometrias", składającym się z 13 ksiąg, usystematyzował całość ówczesnej wiedzy matematycznej w postaci aksjomatycznego wykładu. Dzieło to wywarło olbrzymi wpływ na dalszy rozwój matematyki. Napisał poza tym dwa dzieła z zakresu optyki: "Catoptrica" i "Optica" (w którym sformułował prawo załamania światła oraz zasadę prostoliniowego rozchodzenia się promieni świetlnych), jedno z astronomii: "Phanomena" i jedno z zakresu teorii muzyki: "Sectio canonis". Leonhard Euler Ur. 1707r, zm. 1783r. Szwajcarski matematyk, fizyk i astronom. W latach 1730-1741 profesor uniwersytetu w Petersburgu, w latach 1741-1766 profesor akademii nauk w Berlinie. Członek wielu akademii nauk i towarzystw naukowych. W 1766r powrócił do Petersburga, gdzie przebywał do końca życia. Opublikował blisko 900 prac naukowych, z czego ponad 500 dotyczy prawie wszystkich znanych wówczas dziedzin matematyki. Dużo uwagi poświęcił zastosowaniom matematyki. Uważany za jednego z twórców nowoczesnej matematyki. Pierre de Fermat Ur. 1601r, zm. 1665r. Matematyk francuski, z zawodu prawnik, długoletni radca parlamentu w Tuluzie, prekursor rachunku prawdopodobieństwa teorii liczb oraz rachunku różniczkowego (m.in. podał regułę znajdowania ekstremów) i całkowego. W geometrii zapoczątkował metodę współrzędnych (m.in. wyprowadził równanie stożkowych), w optyce sformułował słynną zasadę Fermata - ruch �wiatła pomiędzy dwoma punktami A i B odbywa się po linii, dla której droga optyczna jest najkrótsza. Twórca twierdzeń Fermata (patrz: Podstawowe wiadomości-twierdzenia, twierdzenia nr 114 i 115). Carl Friedrich Gauss Ur. 1777r, zm. 1855r. Matematyk niemiecki, zwany przez współczesnym "księciem matematyków. Zajmował się również astronomią, geodezją i fizyką. Od 1807r profesor uniwersytetu w Getyndze i dyrektor obserwatorium astronomicznego w tym mieście. Jego prace badawcze dotyczą prawie wszystkich dziedzin matematyki, a także jej zastosowań w fizyce i astronomii. Gauss jest jednym z twórców geometrii nieeuklidesowej (z obawy przed krytyką nie opublikował jednak swych prac na ten temat). Gauss jest uważany za jednego z trzech, obok Archimedesa i Newtona, największych matematyków świata. David Hilbert Ur. 1862r, zm. 1943r. Matematyk niemiecki, od 1859r profesor uniwersytetu w Getyndze. Jego badania nad podstawami geometrii (1898-1902) zapoczątkowały nowoczesną aksjomatyczną budowę teorii matematycznych, a badania w dziedzinie teorii równań całkowych (1900-1910) doprowadziły w konsekwencji do powstania pojęcia analizy funkcjonalnej. Pracował też nad podstawami fizyki matematycznej (1910-1922), podstawami matematyki (1922-1930) oraz w dziedzinie logiki. Prace Hilberta wywarły ogromny wpływ na rozwój nowoczesnej matematyki. Rene Descartes, Kartezjusz Ur. 1596r, zm. 1650r. Francuski filozof i matematyk, czołowy przedstawiciel francuskiego racjonalizmu XVIIw, uważany za prekursora nowożytnej kultury umysłowej, zwolennik sceptyzmu metodologicznego, postulował metodę myślenia opartą na wzorach rozumowania matematycznego, jako uniwersalną i całkowicie pewną. Twórca koncepcji tzw. kogitacjonizmu ("cogito ergo sum" - my�lę więc jestem), uznawał pewność własnego myślenia człowieka za podstawę wiedzy. W teorii poznania głosił wiarę w rozum ludzki, a poczucie oczywistości intelektualnej przyjmował za główne kryterium prawdy, głosił mechanistyczną i deterministyczną koncepcję świata fizycznego oraz tezę o dualizmie "substancji myślącej i cielesnej" (duszy i ciała). W matematyce odkrył metodę geometrii analitycznej, zajmował się badaniem krzywych i stycznych, równań algebraicznych, wprowadził pojęcie wielkości zmiennej i funkcji. W badaniach fizycznych zajmował się głównie optyką geometryczną, sformułował m.in. prawa odbicia i załamania oraz zasadę zachowania pędu. Joseph Louis de Lagrange Ur. 1736r, zm. 1813r. Francuski matematyk i mechanik-teoretyk (samouk). Od 1754r profesor geometrii w szkole artylerii w Turynie, jeden z inicjatorów powstania Akademii Królewskiej tamże. Od 1795r profesor Ecole Normale, a od 1797r Ecole Polytechnique, od 1759r członek Królewskiej Akademii Nauk w Berlinie i od 1772r francuskiej Akademii Nauk. Najważniejsze prace Lagrange'a dotyczą rachunku wariacyjnego i mechaniki teoretycznej. W głównym swym dziele "Mecanique analityque" (1788r) zawarł wszystkie najważniejsze osiągnięcia swych poprzedników w dziedzinie mechaniki teoretycznej, wzbogacając ją nowymi pojęciami i metodami, m.in. rozwiązał problem libracji Księżyca. Istotne wyniki uzyskał także w algebrze, teorii liczb, teorii równań różniczkowych, teorii funkcji eliptycznych. Jako przewodniczący francuskiej Akademii Nauk brał udział w pracach komisji nad wprowadzeniem systemu dziesiętnego. W uznaniu jego zasług Napoleona nadał mu tytuł "Comte de l'Empire". Pierre Simon de Laplace Ur. 1749r, zm. 1827r. Francuski astronom, matematyk i fizyk. Od 1817r markiz i par Francji, od 1785r członek francuskiej Akademii Nauk, od 1799r minister spraw wewnętrznych, od 1803r wiceprzewodniczący senatu. Prace Laplace'a w dziedzinie astronomii stały się podstawą rozwoju nowożytnej mechaniki nieba. W 1796r ogłosił pierwszą naukowš hipotezę kosmogeniczną, wg której Układ Słoneczny miał powstać z pierwotnej mgławicy. Laplace jest autorem bogatej w nowe idee pracy o teorii prawdopodobieństwa ("Theorie analytique des probabilites" 1812), jak też szeregu ważnych prac z innych dziedzin matematyki, m.in. równań różniczkowych, cząstkowych, teorii funkcji kulistych, teorii wyznaczników. W dziedzinie fizyki podał m.in. metodę obliczania prędkości dźwięku w powietrzu. W swych poglądach filozoficznych zbliżał się do materializmu mechanistycznego. Gottfried Wilhelm Leibnitz Ur. 1646r, zm. 1716r. Niemiecki filozof i matematyk, organizator życia naukowego w Niemczech. Założyciel w 1700r Akademii Nauk w Berlinie, od 1673r członek Royal Society, a od 1700r francuskiej Akademii Nauk. Twórca idealistycznej koncepcji filozoficznej tzw. monadologii, wg której rzeczywistość jest zespołem monad, tj. elementarnych substancji o charakterze niematerialnym i nieprzestrzennym, indywidualnych, niepodzielnych i niezniszczalnych, obdarzonych spontaniczną aktywnoscią. Monady są hierarchicznie uporządkowane, a ich działanie jest zdeterminowane przez "harmonię wprzód ustanowioną", założoną przez Stwórcę w budowie świata. W zakresie badań logicznych Leibnitz wysunął pomysł matematyzacji logiki, pojmowanej przezeń jako pewien rachunek i postulował stworzenie uniwersalnego języka symbolicznego (ideograficznego) oraz sformułował zasadę racji dostatecznej. W matematyce odkrył (niezależnie od Newtona) rachunek całkowy i różniczkowy, zapoczątkował teorię styczności krzywych i teorię obwiedni. Sformułował wiele pojęć matematycznych. Nikołaj Łobaczewski Ur. 1792r, zm. 1856r. Matematyk rosyjski, współtwórca geonmetrii nieeuklidesowej. Od 1816r profesor uniwersytetu w Kazaniu. Autor prac z analizy matematycznej i metod numerycznych. Wskazywał na potrzebę doświadczalnego potwierdzenia zgodności geometrii z realnymi stosunkami w przestrzeni fizycznej. Isaac Newton Ur. 1643r, zm. 1727r. Angielski fizyk, astronom i matematyk. W latach 1669-1701 profesor uniwersytetu w Cambridge, od 1672r członek Royal Society w Londynie, od 1703r jego prezes, od 1699r członek francuskiej Akademii Nauk, jednocześnie dyrektor mennicy królewskiej. W 1705r otrzymał szlachectwo. Prace Newtona dotyczyły prawie wszystkich działów fizyki. W najważniejszym swoim dziele "Philosophiae naturalis principia mathematica" (1687r) rozwinął naukę o przestrzeni, czasie, masach i siłach, podajšc ogólny schemat rozwiązywania konkretnych problemów mechaniki, fizyki i astronomii. W dziele tym podał trzy zasady dynamiki oraz sformułował prawo powszechnego ciążenia. Na ich podstawie opracował m.in. teorię ruchu planet, uzasadnił trzy prawa Keplera, wyjaśnił zjawisko precesji oraz przypływu i odpływu. W dziedzinie matematyki Newton, obok G.W.Leibnitza, jest współodkrywcą rachunku różniczkowego i całkowego. W 1699r przedstawił metodę numerycznego rozwiązywania równań, podał klasyfikację krzywych 3-go stopnia na 72 rodzaje. Blaise Pascal Ur. 1623r, zm. 1662r. Francuski matematyk, fizyk, filozof i pisarz. Głosił autonomię racjonalnego myślenia w granicach nauki i zasadę rozdziału między rozumem i wiarš. Sformułował zasadę indukcji matematycznej oraz część podstaw rachunku prawdopodobieństwa. W 1642r skonstruował jedną z pierwszych maszyn matematycznych, odkrył ogólne kryterium podzielności dowolnej liczby całkowitej przez dowolną inną liczbę całkowitą oraz sposób obliczania współczynników w rozwinięciu dwumianu (a+b)n. Prekursor rachunku różniczkowego, badacz zjawisk ci�nienia atmosferycznego i zjawisk z zakresu hydrostatyki. W 1653r podał jedno z podstawowych praw hydrostatyki (tzw.Prawo Pascala) - jeżeli na ciecz nieści�liwą działają tylko siły powierzchniowe, to w każdym punkcie cieczy panuje jednakowe ciśnienie równe ciśnieniu zewnętrznemu. Pitagoras Ur. ok. 572r, zm. ok. 497r p.n.e. Grecki matematyk i filozof z Samos, półlegendarny założyciel słynnej szkoły pitagorejczyków w Krotonie, twórca pitagoreizmu - kierunku filozoficzno-religijnego i teoretycznonaukowego, głoszącego, że głównym celem filozofii jest doskonalenie człowieka przez samoopanowanie i wiedzę, a najlepszym sposobem poznania rzeczywistości i wewnętrznego oczyszczenia jest uprawianie matematyki. Inicjator nurtu o orientacji mistycznej, a zarazem racjonalistycznej, w filozofii greckiej, uważany za twórcę początków teorii liczb, autora tzw. Twierdzenia Pitagorasa (patrz: Podstawowe wiadomości-twierdzenia, twierdzenie nr 84), koncepcji harmonijności kosmosu i innych. Gerg Fridrich Bernhard Riemann Ur. 1826r, zm. 1866r. Niemiecki matematyk i fizyk. Od 1857r profesor w Getyndze, od 1866r członek Royal Society oraz francuskiej Akademii Nauk. Podstawowe prace z równań różniczkowych cząstkowych i teorii funkcji. Riemann jest twórcą wielowymiarowej geometrii metrycznej, zwanej geometrią Riemanna, która znalazła zastosowanie w fizyce (min. Einstein zastosował geometrię Riemanna w swej ogólnej teorii względności). Zajmował się również szeregami trygonometrycznymi i teorią całki (wprowadził tzw. całkę Riemanna), jego prace wywarły olbrzymi wpływ na rozwój matematyki, niemal każda z nich dała początek jakiejś teorii matematycznej. Tales z Miletu Ur. ok. 620r, zm. ok. 540r p.n.e. Grecki filozof i matematyk, jeden z głównych twórców jońskiej filozofii przyrody. W matematyce zajmował się głównie geometrią, w której sformułował m.in. twierdzenie o prostych równoległych przecinających ramiona kąta płaskiego, nazwane od jego imienia twierdzeniem Talesa (patrz: Podstawowe wiadomości-twierdzenia, twierdzenia nr 76, 77 i 78). Wstecz |
Ustaw stronę jako startową; 
|